“NOW ASK YOURSELF – ARE YOU STILL IN THAT PLACE THAT FEELS FAMILIAR?”
Ik volgde weer zo’n zillenialklasje. Zo’n groepsfitnessles in het donker, afgewisseld met stroboscopische lichteffecten en de beleving alsof het zaterdagnacht in de club is. Waar je minder opvalt als je je hempje níet aanhebt. ‘Een next level clubervaring zonder kater, die je 1000 calorieën doet verbranden’.
En waar je beduusd en met een jetlaggevoel buiten staat, doordat je brein aan het verwerken slaat wat er precies gebeurd is de afgelopen drie kwartier. Maar dat kunnen ook je ogen zijn, die weer aan het daglicht moeten wennen.
Zo’n groepsles waar je bij de receptie oordopjes kunt pakken, en waarvan ik inmiddels geleerd heb dat mijn leven beter wordt als ik ze gebruik. Ik heb ook geen idee waarom ik mezelf met vlagen -van verstandsverbijstering vermoedelijk- er toch heenbreng. Eerder schreef ik over een soortgelijke ervaring.
“Now ask yourself – Are you still in that place that feels familiar? Or have you stepped out of your comfort zone?” roept de docent, trainer, presenter, of hoe ze tegenwoordig heten, vanaf het podium. Want dat hebben én nemen ze. Your 45 minute guru. Gelukkig gaat de helft aan me voorbij, dank zij het bijkomstige voordeel van de oordopjes. Meestal kijk ik naar het halfnaakte meisje naast me wat er precies van me verwacht wordt. Er is immers maar zoveel zintuigelijke informatie wat iemand kan verwerken per nanoseconde. Of het zal mijn leeftijd zijn. Hoe dan ook, deze zin drong wél door mijn oordopjes heen. Geen idee waar de track over ging. Of ik moest sprinten, de weerstand moest verhogen, moest versnellen of vertragen, of het om kracht of explosiviteit ging. Mijn brein ging alweer met me aan de haal. Welk level moet ík dan instellen? dacht ik. Wat als juist de out of comfortzone-zone familiar voelt?
“THIS SHOULD FEEL UNCOMFORTABLE. If it does not, resistance goes….UP!”
Meer weerstand kan altijd. Je kunt altijd meer stuk dan dat je al stuk was. Zelfs al dacht je van niet. En wat er na de zone achter de out of comfortzone lag, nu ja, die vraag kon ik inmiddels bloemrijk beantwoorden, maar het leek me niet het doel van deze ‘next level fitness experience’. En alle fear-, learning- en growth-zones die illusoir uitgebeeld na de comfortzonecirkel zouden komen ten spijt, het is helemaal niet waar je leven begint. En de magic happens ook niet buiten je comfort zone, maar daar kon Jasper Tolhuijs van De Wandelcoach al raak over schrijven in zijn Ode aan de comfortzone.
Tegen de tijd dat mijn comfortzoneklaagzang in mijn hoofd wat begon te bedaren hoefde ik geen level meer te kiezen. De beats veranderden met de laserstralen en braaf luisterde ik weer naar de presenter. Die deed ook maar gewoon zijn werk. Gekkies in een groepsles hou je altijd. Misschien wordt het tijd dat ik me gewoon weer solitair bij het oud ijzer van het krachthonk begeef, bedacht ik me. Mijn familiaire habitat met zo nu en dan wat te verwaarlozen piekjes buiten mijn comfortzone. Met mijn eigen koptelefoon en muziek op.
En een hempje aan.
