Ik reed weer oostwaarts. Voor de zoveelste keer. En niet voor de laatste keer, dat kon ik alvast voorspellen. Ook al stelden mensen in mijn omgeving vragen bij mijn kennelijk vergaande loyaliteit. Maar deze keer was ik alleen.
Iedere lichaamsvezel kon het nog maar nauwelijks aan; er was zoveel schimmel in mijn leven, dat dit doorschimmelde project meer dan een paar druppels over de emmer was.
“Oh, when them cotton bolls get rotten
You can’t pick very much cotton
In them old cotton fields back home”
Ik kon er niet naar binnen zonder mondkapje, zonder handschoenen. Ik kon er zelfs na ontruiming en schoonmaken nog steeds niet naar binnen zonder te kokhalzen. Of thuis al een fysieke weerstand te voelen om erheen te gaan.
Om het hele project draaglijk te maken besloot ik bij een eerdere trip mezelf uit te nodigen voor een rollercoaster die het weliswaar draaglijker, maar evenzo verwarrend als slopend maakte. Daarmee mondde ik nu uit in het alleen ronddolen met een rugzak vol intense herinneringen door de industriële stad waar ik niet wilde zijn. Ik zocht locaties op om ‘herinneringen op te halen’ voor ‘old times’ sake’, maar ik bleek vooral wonden open te krabben in mijn eentje.
Het hielp niks.
Het benadrukte vooral mijn eenzaamheid boven een chiliburger met een halve liter bier in Louisiana.
In them old cotton fields back home.
Maar.
Terwijl ik worstelde met mijn chiliburger en het personeel me alvast extra servetten én cleaning towels gaf, omdat ze al van ver zagen dat ik er een waar slagveld van maakte op mijn bord… vroeg ik me met een allergie voor zelfmedelijden en een hyperalertheid hierover af….
Wat als ik mijn sterke eigenschappen bewust zou inzetten?
Zoals in mijn eentje moeiteloos dolen door obscure gebieden.
Mijn fascinatie voor curiositeiten.
Mijn blik op lokale esthetiek.
Wat als ik deze locatie zou benaderen als een willekeurige stad die ik zou treffen op een meerweekse trektocht?
Dan zou ik haar nooit zo hard oordelen. Dan zou ik op zoek gaan naar haar finesses.
Ik moest toch nog een klein uur lopen door de donkere en schimmige straten van Cottonfields naar mijn slaapplek….
Waarom het niet benaderen als een hiker?
Ik liet al mijn weerstand los en genoot van alle herinneringen die ik ineens kon plaatsen en de architectuur die ik al die tijd kennelijk had gemist. Zó lelijk was het hier blijkbaar ook weer niet écht.
